Emilia Solarewicz: Po trzecim treningu siatkówki sama poprosiłam mamę, żeby zaprowadziła mnie na następny
Rozmowa z siatkarką klubu Volley Wrocław Emilią Solarewicz.
Zawsze ciągnęło cię do sportu?
Od małego. Kiedyś ćwiczyłam taekwondo w klubie Avasatare. W międzyczasie trener Piotr Zaczkiewicz namawiał mamę, żeby przyprowadziła mnie na trening siatkówki. Gdy przyszłam niezbyt mi się spodobało i powiedziałam, że tam nigdy nie wrócę. Drugi raz zaprowadziła mnie babcia, ale nadal nie chciałam ćwiczyć tej dyscypliny. Po trzecim treningu sama poprosiłam mamę, żeby zaprowadziła mnie na następny. Długo godziłam trenowanie siatkówki i taekwondo, ale to było zbyt ciężkie. Z jednego treningu musiałam od razu lecieć na drugi. Poza tym dzień w dzień miałam cztery godziny treningu i mój organizm tego nie wytrzymywał. Musiałam podjąć decyzję, co wybrać, ale ponieważ na taekwondo w starszej kategorii zaczęliśmy ćwiczyć walki, a ja się bałam walczyć i płakałam, gdy miałam kogoś uderzyć, stwierdziłam, że wybiorę siatkówkę. No i gram w nią już 6 lat.
Przed sezonem zmieniłaś klub. Jak ci się gra we wrocławskim zespole?
Jestem bardzo zadowolona z nowego klubu. Volley Wrocław posiada profesjonalne zaplecze siatkarskie. Mamy swoich fizjoterapeutów, odnowę biologiczną i siłownię.
Kto cię namówił do zmiany klubu?
Gdy byłam młodziczką, dostałam się do kadry Dolnego Śląska. Tam poznałam mojego aktualnego trenera Andrzeja Krowiaka. Trener przez dwa lata namawiał mnie na grę w zespole Volley Wrocław. Na początku nie chciałam, potem doznałam nieszczęsnej kontuzji. Pomyślałam wtedy, że warto spróbować coś zrobić w tym kierunku.
Czyli przenosiny do zespołu Volley Wrocław wymyśliłaś w czasie leczenia kontuzji, leżąc na szpitalnym łóżku?
Dokładnie tak. Poza tym w czasie leczenia prezes Volley Wrocław zaproponował mi pomoc w zakresie rehabilitacji. W tym czasie spotykałam się często z trenerem Krowiakiem i koleżankami, które grają we Wrocławiu. Wszyscy zachęcali mnie do gry w tym klubie i w końcu dałam się namówić.
Grasz w kategorii juniorek młodszych. Jaki to przedział wiekowy?
Od 14 do 17 lat.
Gdzie się odnajdujesz w tym przedziale?
Mam 17 lat.
Więc w tym sezonie powinnaś być podporą drużyny.
Myślę, że tak. Gram w pierwszym składzie, ale w pojedynkę spotkań się nie wygrywa. Razem z koleżankami tworzymy drużynę i razem osiągamy zamierzone cele. Na ogólnopolskim turnieju Szamotułach zostałam MVP drużyny. Jestem bardzo zadowolona. Czuję, że się rozwijam i spełniam w tym, co robię.
Ile zawodniczek gra w twoim zespole?
W drużynie juniorek młodszych gra 16 zawodniczek. Ale w klubie grają jeszcze juniorki i młodziczki oraz występujące w Tauron Lidze seniorki.
Wiążesz swoją przyszłość z siatkówką?
Jak na razie tak, a co los pokaże to zobaczymy.
Oprócz trenowania cały czas chodzisz do szkoły. W zeszłym roku byłaś uczennicą Ossolińczyka. Coś się zmieniło?
Po zmianie klubu musiałam przenieść się do szkoły sportowej, w której plan lekcji jest ustalany pod zawodników, a treningi odbywają się od razu po lekcjach. Mieszkam we Wrocławiu w internacie.
Jak wygląda twój dzień?
Pobudka o 6:30, czasami o 6:40, ale wtedy musimy już wyjść bez śniadania. O 7:00 wychodzimy i idziemy na tramwaj. Lekcje zaczynamy codziennie o 7:30, a kończymy o 14:00 lub 15:00. W międzyczasie na długiej przerwie około 13:00 trenerzy nam dowożą obiad z internatu, żebyśmy zjadły ciepły posiłek przed treningiem, a o 14:00 lub 15:00 zaczynamy trening. Treningi trwają od dwóch do trzech godzin. Po treningu jedziemy do internatu. Jemy kolację, odrabiamy lekcje, czasami mamy jakieś korepetycje, a o 22:00 kładziemy się spać.
A weekendy?
W weekendy wyjeżdżamy na zawody. W sobotę grałyśmy właśnie w kategorii juniorek młodszych, ale byłyśmy też zgłoszone do zawodów juniorek jako drugi zespół, żebyśmy się ogrywały ze starszymi dziewczynami i zobaczyły, jak to jest. Nikt się nie spodziewał, ale zajęliśmy w tych zawodach 2. miejsce, przegrywając tylko z naszymi koleżankami z klubu.
Masz chociaż czas, żeby zadzwonić do mamy?
Z mamą i babcią rozmawiam codziennie. Często dzwonię do nich w drodze ze szkoły lub na trening. Wiedzą, że mam dużo zajęć i niewiele czasu.
Pomimo zmiany barw klubowych i nawału obowiązków często pojawiasz się w hali dolnobrzeskiego MOSiR-u.
Jak mam wolny weekend, to wracam do Brzegu Dolnego i idę zobaczyć, co u moich koleżanek z MKS-u, z którymi nadal utrzymuję kontakt. Zresztą w brawach MKS-u w parze z Klaudią Szumiał będę ponownie w tym sezonie grać w plażówkę.
Dziękuję za rozmowę. Trzymam kciuki za wyniki w turnieju w Policach i awans do półfinału mistrzostw Polski.
wm
